Uważałem kiedyś, że rozsądni rodzice powinni wzmacniać poczucie męskości u chłopców i kobiecości u dziewczynek, kupując im odpowiednio różne zabawki i wyznaczając odpowiednio różne zadania. Reprezentowałem takie stanowisko częściowo dlatego, że psychiatrzy odkrywali, jak nieszczęśliwe są pewne jednostki, które — zdając sobie oczywiście sprawę z tego, jakiej są płci — nie mają ugruntowanego i przynoszącego zadowolenie poczucia rzeczywistej przynależności do jednej czy drugiej.
Z kolei troska rodziców o utrwalenie poczucia przynależności do określonej płci może wypływać faktycznie z ich własnych wątpliwości na temat swojej męskości czy kobiecości. Kiedy jeden z moich synków, mając 3 lata, poprosił o laikę (co robi większość chłopców), a żona zaczęła mówić o kupnie, byłem naprawdę przerażony.
Teraz rozumiem, że silne poczucie identyfikacji z własną płcią dają chłopcu nie samochodziki i kowbojskie ubranka, lecz przede wszystkim pozytywne kontakty z ojcem we wczesnym dzieciństwie, które wywołują w nim pragnienie, by wyrosnąć na takiego samego człowieka.
Gdy ojciec zareaguje zniecierpliwieniem na prośbę synka o lalkę — lub w inny sposób zamanifestuje niepokój spowodowany „dziewczęcymi” upodobaniami — nie wzmocni to w małym poczucia męskości. Odniesie wrażenie, że zarówno jego, jak i ojca męskość są wątpliwe i nieprzekonywające.
Myślę, że to całkowicie normalne, że mali chłopcy chcą pobawić się lalkami, a małe dziewczynki samochodami oraz że wszystko jest w porządku, jeśli im na to pozwolimy. Ochota chłopca na zabawę lalkami to zalążek raczej instynktu rodzicielskiego niż zniewieściałości, powinna pomóc mu zostać dobrym ojcem. Nie ma nic szkodliwego w noszeniu przez chłopców.